Na zakończenie swojej wizyty w Neapolu papież wezwał miasto, by stało się „fabryką pokoju”.

Miasto pełne blasku i ran.

Rozważając ewangeliczną opowieść o uczniach z Emaus, scharakteryzował Neapol jako miasto o wielkiej urodzie i głębokich ranach.

Przypomniał sobie dźwięki miasta, które były zarówno piękne, jak i surowe – podobnie jak odgłosy ubóstwa, strachu i zagubienia – w porównaniu ze zmęczonymi i przygnębionymi uczniami, którzy spotykają Chrystusa w drodze.

„Co jest naprawdę ważne?” – zapytał, pomagając ludziom na nowo zdefiniować ich cele w świecie, w którym często brakuje energii, panuje apatia i brakuje spójności społecznej.

Papież mówił o paradoksie, przed którym stoi Neapol: kwitnący sektor turystyczny, który jednak nie pociąga za sobą powszechnego udziału w gospodarce, a także utrzymujące się nierówności. Następnie wspomniał o bezrobociu, odsetku osób przedwcześnie kończących naukę w szkole średniej, braku usług oraz wpływie przestępczości zorganizowanej, które obecnie występują zarówno w centrum, jak i na peryferiach miasta, jako o czynnikach wskazujących na „geografię nierówności”. Podkreślił zatem, że instytucje publiczne muszą odbudować zaufanie, bezpieczeństwo i szanse.

Zwykli bohaterowie naszego codziennego życia.

Jednocześnie pochwalił licznych „codziennych bohaterów” Neapolu – tamtejszych mieszkańców, mężczyzn i kobiety, którzy ciężko pracują na rzecz sprawiedliwości, prawdy i godności. Stwierdził, że ich praca nie powinna być odizolowana, lecz powinna stanowić część „sieci dobra”, która wspiera całą strukturę społeczną.

Podkreślił rolę Kościoła jako „więzi komunii” w mieście, zwłaszcza poprzez jego zaangażowanie w pakt edukacyjny, który obejmuje instytucje cywilne, Kościół i społeczeństwo obywatelskie. Stwierdził, że partnerstwo to nie powinno słabnąć, lecz się wzmacniać, stając się wspólnym przedsięwzięciem na rzecz przyszłości miasta.

„Oaza spokoju”

Głównym tematem przemówienia papieża był pokój. Powiedział, że Neapol nie powinien być postrzegany jedynie jako „miasto z pocztówki”, ale jako „warsztat pokoju”, w którym ludzie mogą się pojednać poprzez codzienne kontakty, w ramach sąsiedztwa oraz poprzez konkretne gesty sprawiedliwości i edukacji. Stwierdził: „Nie ma pokoju bez sprawiedliwości”, a następnie dodał, że „sprawiedliwość nie jest pełna bez miłosierdzia”.

Wskazał na rzeczywiste oznaki nadziei, takie jak programy zapewniające zagrożonym rodzinom miejsce, które mogą nazwać domem, oraz ośrodki pomocy dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji, nazywając je żywym wyrazem pokoju, który oznacza gościnność, życzliwość i nowy początek. Oznaki odrodzenia

Papież Leon XIV pochwalił działania mające na celu uczynienie Neapolu centrum dialogu międzykulturowego i międzyreligijnego, a w szczególności programy skierowane do młodzieży na obszarach dotkniętych konfliktami.

Podkreślił, że miasto zawsze przyjmowało migrantów i uchodźców, a nie była to reakcja na kryzys, lecz okazja do nawiązania więzi i wzajemnego wzbogacenia się. W całym swoim przemówieniu papież nieustannie powracał do znaczenia młodych ludzi. Podkreślał, że nie są oni jedynie biernymi odbiorcami, lecz głównymi bohaterami procesu odnowy.

Stwierdził, że młodzież z Neapolu już teraz przyczynia się do „oznak odnowionego miasta i ożywionego Kościoła” poprzez liczne projekty kulturalne, inicjatywy parafialne i dzieła charytatywne.

Na zakończenie swojej wizyty papież Leon XIV powierzył mieszkańców Neapolu wstawiennictwu Matki Bożej i ich ukochanego patrona, św. Gennaro (św. Januariusza), zachęcając ich do kontynuowania swojej drogi z determinacją i nadzieją.

Na zakończenie swojej wizyty papież Leon XIV powierzył mieszkańców Neapolu wstawiennictwu Matki Bożej oraz ukochanego patrona miasta – San Gennaro (Świętego Januariusza), zachęcając ich do dalszej wspólnej wędrówki z odwagą i nadzieją.