Toen de paus zijn bezoek aan Napels afsloot, riep hij de stad op om een „vredesfabriek” te worden.

Een stad vol pracht en wonden.

Terwijl hij nadacht over het evangelieverhaal van de leerlingen van Emmaüs, omschreef hij Napels als een stad van grote schoonheid en diepe wonden.

Hij herinnerde aan de geluiden uit de stad die zowel mooi als hard waren – net als de geluiden van armoede, angst en verwarring – vergeleken met de vermoeide en terneergeslagen discipelen die Christus op hun reis ontmoeten.

"Wat is echt belangrijk?" vroeg hij, om mensen te helpen hun doelen te herdefiniëren in een wereld die vaak weinig energie heeft, vol apathie is en waar sociale samenhang ontbreekt.

De paus sprak over de paradox waarmee Napels wordt geconfronteerd: een bloeiende toeristische sector, die echter geen brede economische participatie met zich meebrengt, in combinatie met hardnekkige ongelijkheid. Vervolgens noemde hij werkloosheid, het aantal voortijdige schoolverlaters op de middelbare school, het gebrek aan voorzieningen en de impact van de georganiseerde misdaad – die nu zowel in het centrum als in de buitenwijken van de stad te vinden zijn – als indicatoren van een „geografie van ongelijkheid”. Hij benadrukte daarom dat de openbare instellingen het vertrouwen, de veiligheid en de kansen moeten herstellen.

De gewone helden van ons dagelijks leven.

Tegelijkertijd prees hij de vele „alledaagse helden“ van Napels, de mensen daar, mannen en vrouwen, die hard werken voor gerechtigheid, waarheid en waardigheid. Hij zei dat hun werk niet op zichzelf moet staan, maar deel moet uitmaken van een „netwerk van het goede“ dat de hele sociale structuur ten goede komt.

Hij benadrukte de rol van de Kerk als „band van gemeenschap“ binnen de stad, met name door haar inzet voor een onderwijspact dat burgerlijke instellingen, de Kerk en het maatschappelijk middenveld omvat. Hij stelde dat dit partnerschap niet mag afnemen, maar juist moet toenemen, en zo een gezamenlijke onderneming voor de toekomst van de stad moet worden.

Een „toevluchtsoord van rust“

Het hoofdthema van de toespraak van de paus was vrede. Hij zei dat Napels niet alleen als een „ansichtkaartstad“ moet worden gezien, maar als een „werkplaats van vrede“ waar mensen zich kunnen verzoenen door dagelijkse contacten, binnen buurten, en door concrete gebaren van gerechtigheid en onderwijs. Hij zei: „Er is geen vrede zonder gerechtigheid“, en voegde eraan toe dat „gerechtigheid niet volmaakt is zonder naastenliefde“.

Hij wees op echte tekenen van hoop, zoals programma’s die kwetsbare gezinnen een thuis bieden en hulpcentra voor mensen in moeilijke situaties, en noemde deze levendige uitingen van een vrede die staat voor gastvrijheid, vriendelijkheid en een nieuw begin. Tekenen van heropleving

Paus Leo XIV prees het werk dat erop gericht is van Napels een centrum van interculturele en interreligieuze dialoog te maken, met name programma’s voor jongeren in door conflicten getroffen gebieden.

Hij benadrukte dat de stad altijd al migranten en vluchtelingen heeft verwelkomd, en dat dit geen reactie op een crisis was, maar een kans op verbinding en wederzijdse verrijking. Gedurende zijn toespraak kwam de paus steeds weer terug op het belang van jongeren. Zij zijn niet slechts passieve ontvangers, benadrukte hij, maar hoofdrolspelers in het proces van vernieuwing.

Hij stelde dat de jongeren van Napels nu al bijdragen aan „tekenen van een vernieuwde stad en een herleefde Kerk“ door middel van de vele culturele projecten, initiatieven in parochies en liefdadigheidswerk.

Ter afsluiting van zijn bezoek stelde paus Leo XIV de inwoners van Napels onder de voorspraak van de Maagd Maria en hun geliefde patroonheilige, San Gennaro (Sint-Januarius), en moedigde hij hen aan om hun weg met vastberadenheid en hoop te vervolgen.

Ter afsluiting van zijn bezoek vertrouwde paus Leo XIV de inwoners van Napels toe aan de voorspraak van de Maagd Maria en aan de geliefde patroonheilige van de stad – San Gennaro (Sint-Januarius) – en moedigde hij hen aan om samen met moed en hoop verder te gaan.