Paus Leo XIV bij het Angelus: niet bang om fouten toe te geven

Een bescheidener en inclusievere kerk

In een boodschap die hij vanuit het raam van het Apostolisch Paleis uitsprak, beschreef paus Leo XIV de contrasterende figuren in het evangelie van vandaag. De eerste figuur was een farizeeër, die overtuigd was van zijn eigen gerechtigheid, terwijl de andere een tollenaar was die zich bewust was van zijn zonden.

Paus Franciscus sprak de aanwezigen toe na de jubileummis, ter ere van de synodeteams en de geraadpleegde vergaderingen op zondag, en vlak voor het reciteren van het Angelusgebed, dat hij wekelijks doet.

Volgens paus Leo was het gebed van de farizeeër erg op zichzelf gericht en was hij verwaand of arrogant tegenover God. Hij verklaarde verder dat de farizeeër volgens de wet bad, maar geen liefde toonde; hij baseerde zijn gebed op zijn daden van 'geven' en 'bezitten'; en zijn gebed drukte zichzelf uit in termen van schulden/credits, maar getuigde van een gebrek aan barmhartigheid.

Nederigheid als een reis van ontdekking en herstel

In schril contrast daarmee toont de tollenaar een hart dat ontvankelijk is voor genade met zijn verzoek: "O God, wees mij, zondaar, genadig." Nederigheid - Reis van ontdekking en herstel Paus Leo benadrukte tijdens het Angelusgebed de moed van de tollenaar, die zonder schaamte of aarzeling tot God komt, ongeacht zijn zonden uit het verleden en zijn huidige status.

Volgens de paus kan een individu zich niet beperken tot zijn eigen wereld; hij kan geen genoegen nemen met het kwaad dat hij anderen heeft aangedaan. Daarom laat hij de plaatsen achter waar hij zich veilig en zeker voelt met de macht die hij over andere mensen heeft gehad. In plaats daarvan komt hij helemaal alleen naar de tempel; zelfs wanneer hij wordt geconfronteerd met minachtende blikken en harde kritiek, komt hij voor de Heer staan, nederig, met gebogen hoofd.

Verlossing wordt niet verkregen door onze goede werken of door onze gebreken te verbergen, maar door eerlijk te zijn over wie we zijn tegenover God, onszelf en anderen.

De Heilige Vader trekt een parallel tussen de tollenaar, die zijn wond blootlegt om genezen te worden, en de farizeeër die zich schaamt om medeleven te tonen, door de passage van Sint-Augustinus te citeren: "Het is niet verwonderlijk dat de tollenaar, die zich niet schaamde om zijn verwondingen te tonen, ook genezen naar huis ging."

Laten we niet terugdeinzen voor het erkennen van onze fouten

De paus riep de gelovigen op om de tollenaar als voorbeeld te nemen om eerlijk te zijn over onze fouten: "We moeten moedig en eerlijk zijn over onze mislukkingen door er verantwoordelijkheid voor te nemen en ze toe te vertrouwen aan Gods barmhartigheid."

Paus Leo concludeerde uiteindelijk dat deze weg van nederigheid zowel persoonlijke genezing als de uitbreiding van Gods koninkrijk bevordert: "die niet wordt geschonken aan de hoogmoedigen, maar aan de nederigen."