21 marca: Dzień upamiętniający śmierć św. Benedykta z Nursji, patrona Europy.

Zgodnie z II księgą „Dialogów” św. Grzegorza Wielkiego, św. Benedykt zmarł po przyjęciu Komunii Świętej, stojąc z rękami uniesionymi w modlitwie, podtrzymywany przez innych uczniów, którzy byli przy nim i udzielali mu błogosławieństwa.

21 marca 547 r., około 40 dni po śmierci św. Scholastyki, zmarł św. Benedykt; św. Benedykt i św. Scholastyka zostali pochowani razem. Jest to data obchodzona przez wspólnoty benedyktyńskie na całym świecie (męskie i żeńskie) w celu uczczenia pamięci ich założyciela. Kościół obchodzi święto św. Benedykta 11 lipca, w dniu przeniesienia jego relikwii, po tym jak św. Paweł VI ogłosił go patronem Europy 24 października 1964 r. Kościół prawosławny obchodzi jego wspomnienie 14 marca.

21 marca jest dla nas, benedyktynek z klasztoru Mater Ecclesiae w Watykanie, ważną okazją do uczczenia pamięci naszego Ojca i Założyciela.

Grzegorz Wielki opisuje św. Benedykta jako „jasną gwiazdę”, która prowadzi tych, którym daje światło w Europie od czasów po upadku Rzymu, który stał się miejscem bez jednej władzy politycznej i był narażony na podziały spowodowane wojnami, chaosem i niestabilnością wynikającą z najazdów nowych ludów oraz upadku moralności.

Benedykt jest światłem nadziei nie tylko dla swoich rodaków, ale dla wszystkich ludzi w Europie i na całym świecie, pomagając przebić się przez mrok świata, który może otaczać osobę żyjącą w cieniu śmierci. Wspólnoty, które stworzył, oraz te zbudowane zgodnie z jego Regułą, stały się i nadal będą źródłem duchowego pokarmu dla ludzkości. Wnoszą one głęboki sens do naszego wspólnego doświadczenia Kościoła poprzez wiarę chrześcijańską.

Benedykt widział upadek otaczającego go świata – był on zepsuty i podzielony, pogrążony w chaosie i ucisku, a te realia były częścią codziennego życia. Z powodu tej sytuacji Benedykt wzywał ludzi, by oddali swoje życie Chrystusowi, i zachęcał ich, by dołączyli do niego w tym wysiłku. Zamiast duchowości oddzielonej od świata fizycznego, Benedykt zaproponował sposób postrzegania życia oczami Boga (tj. rozeznanie).

To dążenie do Boga wiąże się z utworzeniem reguły, która tworzy ustrukturyzowany sposób życia jako mnich i uczenia się naśladowania Chrystusa poprzez rozwój duchowy. „Dialogues” Grzegorza Wielkiego odnoszą się do „Reguły” i jej nacisku na umiar, wyrażając cel, jakim jest pomoc w uniknięciu nakładania nadmiernego stresu na tych, którzy chcieliby zamiast tego przestrzegać reguły monastycznej. Jednym z celów Benedykta było, aby opat przewodził w taki sposób, który zachęcałby silnych do wielkodusznych aspiracji, nie zniechęcając jednocześnie słabych (64:19).

Reguła składa się nie tylko z systematycznego porządku życia mnichów i mniszek, ale obejmuje również cechy fundamentalne dla monastycznego doświadczenia. Przykładami tych cech są: wierność wobec autorytetów, poddanie się własnej niedoskonałości jako istoty ludzkiej oraz zobowiązanie do zachowania milczenia. Reguła zajmuje się ponadto regulowaniem wszystkich aspektów życia liturgicznego klasztoru, znanego w Regule jako opus dei, czyli „Dzieło Boże”, które stanowi istotę powołania monastycznego.

Nacisk, jaki Benedykt kładzie na rolę opata lub opatki jako przedstawicieli Chrystusa w klasztorze, wymaga od nich wykazania się wyjątkową mądrością i umiejętnością nauczania. Ponieważ są oni odpowiedzialni za zapewnienie posłuszeństwa swoich uczniów, muszą w pełni skupić się na prowadzeniu ich do świętości; pragną, aby uczniowie ich kochali, a nie bali się.

W sercu Kościoła nasza katolicka wspólnota benedyktynek z siedzibą w Watykanie otrzymała wielki zaszczyt pełnienia świętej misji nieustannego modlenia się za Następcę Piotra. Misja ta jest realizowana w solidarności ze wszystkimi innymi wspólnotami kobiet i mężczyzn na całym świecie, którzy są kontemplacyjni i inspirują się Regułą św. Benedykta.

Reguła jest tekstem, który należy czytać codziennie, aby docenić i zrozumieć jej przemieniające znaczenie. Reguła składa się z 73 rozdziałów i służy jako mapa drogowa do życia i szczęścia. Zapewnia ona kierunek i pomoc ludziom w ich życiowej podróży. Reguła nie rości sobie prawa do udzielania całkowitego przewodnictwa; ma ona na celu uwolnienie energii drzemiącej w każdej osobie i skierowanie tej energii ku Bogu. Jako partner Chrystusa w tej podróży, Reguła pozwala nam iść naprzód. Reguła może być również wykorzystywana jako narzędzie edukacyjne w służbie Panu. Każdego dnia opat lub opatka czyta fragment Reguły i rozważa go, aby wszyscy mogli ją przeżywać i rozważać.

Benedykt definiuje życie monastyczne jako „szkołę” służącą celom Pana (Prolog 45), podkreślając jednocześnie, że „dzieło Boże” powinno mieć najwyższy priorytet ponad wszelkimi innymi osobistymi interesami (43:3). Benedykt ostrzega również, że modlitwa jest jedynie aktem słuchania (Prolog 9-11; Prolog 35) i wymaga równie wiernej odpowiedzi w codziennych działaniach zgodnie z nauką Pana. W ten sposób mnich jest w stanie osiągnąć równowagę między modlitwą a działaniem i zrealizować „Ut in omnibus glorificetur Deus” (Chwała Bogu wszystkich rzeczy, 57:9).

Na wzgórzu Watykanu staramy się być świecącym światłem dla naszych braci i sióstr na całym świecie, wskazując im drogę do poznania Chrystusa i dając im dostęp do pełni Jego miłosierdzia. Pewni, że Benedykt towarzyszy nam nawet w odosobnieniu klasztoru, jesteśmy świadomi trudności, z jakimi borykają się ci, którzy codziennie cierpią z powodu ucisku i przemocy. Dlatego przedstawiamy Bogu wszystkie prośby tych, którzy są w potrzebie, wiedząc, że Pan zawsze troszczy się o swoje dzieci i jako kochający Ojciec pragnie dla nich tylko tego, co najlepsze.

Podobnie jak w czasach Benedykta (V–VI w.), okres ten rozpoczął się od znacznego zniszczenia i rozłamu spowodowanego upadkiem Cesarstwa Rzymskiego, a podobny okres przeżywało wiele pokoleń (w tym dzisiejsze). Jak przypominają nam codzienne wiadomości ze świata, pełne doniesień o wojnach i konfliktach na całym świecie, przykład życia św. Benedykta służy jako świadectwo pokoju, braterstwa i wiary w Boga, który jest źródłem życia dla wszystkich ludzi. Swoim własnym przykładem pokazał, jak można było wierzyć w Chrystusa (który zapoczątkował przejście do innego czasu i kultury), gdy wszystko wokół niego ulegało zmianom, a podstawowe wartości były lekceważone i odrzucane; jest to nadal aktualne dzięki ludziom i wspólnotom, które nadal podążają za Regułą i darem charyzmatu św. Benedykta oraz żyją zgodnie z nimi.

Świętując św. Benedykta, mamy nadzieję odkryć nasze wewnętrzne duchowe ja i doświadczyć pokoju, który pochodzi wyłącznie od Chrystusa. Klasztor Mater Ecclesiae

Klasztor Mater Ecclesiae