21 maart: Herdenking van de sterfdag van de heilige Benedictus van Nursia, de patroonheilige van Europa.

Volgens het tweede boek van De Dialogen van Sint-Gregorius de Grote stierf Sint-Benedictus nadat hij de heilige communie had ontvangen en met beide armen opgeheven in gebed stond, terwijl hij werd ondersteund door andere discipelen die bij hem waren en hem hun zegen gaven.

Op 21 maart 547 stierf Sint-Benedictus, ongeveer 40 dagen na het overlijden van Sint-Scholastica; Sint-Benedictus en Sint-Scholastica liggen samen begraven. Dit is de datum die door benedictijnse gemeenschappen wereldwijd (mannen en vrouwen) wordt gevierd ter ere van hun stichter. De Kerk viert het feest van de heilige Benedictus op 11 juli, de dag waarop zijn relikwieën werden overgebracht, nadat paus Paulus VI hem op 24 oktober 1964 tot patroonheilige van Europa had uitgeroepen. De orthodoxe kerk viert zijn gedenkdag op 14 maart.

21 maart is een belangrijke dag voor ons, de benedictijnse nonnen van het Mater Ecclesiae-klooster in het Vaticaan, omdat we dan de nagedachtenis van onze vader en stichter eren.

Gregorius de Grote beschrijft de heilige Benedictus als een “stralende ster”, die degenen aan wie hij licht schenkt, de weg wijst in Europa vanaf de tijd na de val van Rome, dat een plaats was geworden zonder enige heersende politieke macht en onderhevig was aan verdeeldheid door oorlogen, chaos en instabiliteit als gevolg van de invasie van nieuwe volkeren en het verval van de moraal.

Benedictus is een baken van hoop, niet alleen voor zijn landgenoten, maar voor alle mensen in Europa en de hele wereld, door te helpen de duisternis van de wereld te doorbreken die iemand kan omringen die in de schaduw van de dood leeft. De gemeenschappen die hij heeft opgebouwd, en die welke volgens zijn Regel zijn opgericht, zijn een bron van geestelijke voeding voor de mensheid geworden en zullen dat blijven. Ze geven een diepgaande dimensie aan onze gedeelde ervaring van de Kerk door het christelijk geloof.

Benedictus zag de neergang van de wereld om hem heen – die was corrupt en verdeeld, verward en onderdrukt, en deze realiteiten maakten deel uit van het dagelijks leven. Vanwege deze situatie riep Benedictus mensen op om hun leven aan Christus toe te wijden en moedigde hij hen aan om zich bij hem aan te sluiten. In plaats van een spiritualiteit die losstaat van de fysieke wereld, bood Benedictus een manier om het leven te zien door de ogen van God (d.w.z. onderscheidingsvermogen).

Dit streven naar God houdt de vorming in van een regel die een gestructureerde manier creëert om als monnik te leven en te leren Christus te volgen door middel van spirituele groei. De Dialogen van Gregorius de Grote verwijzen naar de "Regel" en de nadruk die daarin ligt op matigheid, waarmee het doel wordt uitgedrukt om te helpen voorkomen dat er onnodige druk wordt gelegd op degenen die in plaats daarvan een monastieke regel zouden willen volgen. Een van de doelstellingen van Benedictus was dat een abt op zo'n manier leiding zou geven dat de genereuze aspiraties van de sterken worden aangemoedigd, zonder de zwakken te ontmoedigen (64:19).

De Regel bestaat niet alleen uit een systematische ordening van hoe men als monnik en non moet leven, maar omvat ook de eigenschappen die fundamenteel zijn voor de geleefde monastieke ervaring. Enkele voorbeelden van deze eigenschappen zijn: trouw aan gezagsdragers, onderwerping aan de eigen tekortkomingen als mens, en toewijding aan het zwijgen. De Regel houdt zich bovendien bezig met het regelen van alle aspecten van het liturgische leven van het klooster, in de Regel bekend als opus dei, of "Werk van God", dat de essentie vormt van de monastieke roeping.

Benedictus' nadruk op de rol van de abt of abdis als vertegenwoordiger van Christus in het klooster vereist dat zij blijk geven van uitmuntende wijsheid en onderricht. Omdat zij ervoor verantwoordelijk zijn dat hun discipelen hen gehoorzamen, moeten zij zich volledig concentreren op het leiden van hun discipelen naar heiligheid; zij willen dat hun discipelen van hen houden in plaats van bang voor hen te zijn.

In het hart van de Kerk is onze katholieke gemeenschap van benedictijnse nonnen in Vaticaanstad de grote eer te beurt gevallen van de heilige missie om voortdurend gebeden op te dragen aan de Opvolger van Petrus. Deze missie wordt uitgevoerd in solidariteit met alle andere gemeenschappen van vrouwen en mannen over de hele wereld die contemplatief zijn en geïnspireerd door de Regel van de heilige Benedictus.

De Regel is een tekst die dagelijks gelezen moet worden om de transformerende betekenis ervan te kunnen waarderen en begrijpen. De Regel telt 73 hoofdstukken en dient als een routekaart naar het leven en geluk. Ze biedt richting en hulp aan mensen op hun levensreis. De Regel pretendeert niet volledige begeleiding te bieden; ze is bedoeld om de energie in ieder mens vrij te maken en die energie op God te richten. Als partner van Christus op deze reis stelt de Regel ons in staat om verder te gaan. De Regel kan ook worden gebruikt als een educatief hulpmiddel in dienst van de Heer. Elke dag leest de abt of abdis een passage uit de Regel voor en reflecteert daarop, zodat de Regel door iedereen kan worden nageleefd en overwogen.

Benedictus definieert het kloosterleven als een 'school' om de doelen van de Heer te dienen (Proloog 45), terwijl hij benadrukt dat het 'werk van God' de hoogste prioriteit moet hebben boven alle andere persoonlijke belangen (43:3). Benedictus waarschuwt ook dat bidden slechts een daad van luisteren is (Proloog 9-11; Proloog 35) en een even trouwe reactie vereist in het dagelijks handelen volgens de leer van de Heer. Door dit te doen is de monnik in staat een evenwicht te vinden tussen gebed en handelen en “Ut in omnibus glorificetur Deus” (Ere zij de God van alle dingen, 57:9) te verwezenlijken.

Op de heuvel van het Vaticaan streven wij ernaar een stralend licht te zijn voor onze broeders en zusters over de hele wereld door hen te wijzen op de kennis van Christus en hen toegang te geven tot de volheid van Zijn barmhartigheid. In de zekerheid dat Benedictus ons vergezelt, zelfs in de afzondering van het klooster, zijn wij ons bewust van de moeilijkheden waarmee degenen die dagelijks lijden onder onderdrukking en geweld, worden geconfronteerd. Daarom leggen wij alle verzoeken van hen die in nood verkeren voor aan God, in de wetenschap dat de Heer altijd voor Zijn kinderen zorgt en als liefhebbende Vader alleen het beste voor Zijn kinderen wil.

Net als in de tijd van Benedictus (5e-6e eeuw), toen de periode begon met grote verwoesting en verdeeldheid als gevolg van de ineenstorting van het Romeinse Rijk, hebben talloze generaties (inclusief vandaag de dag) een vergelijkbare periode meegemaakt. Zoals we dagelijks worden herinnerd door het wereldnieuws met berichten over oorlogen en conflicten over de hele wereld, dient het levensvoorbeeld van de heilige Benedictus als een getuigenis van vrede en broederschap en geloof in God, die de bron van leven is voor alle mensen. Hij toonde door zijn eigen voorbeeld hoe het mogelijk was om geloof te hebben in Christus (die de overgang naar een andere tijd en cultuur teweegbracht) toen alles om hem heen veranderde en fundamentele waarden werden geminacht en verworpen; dit geldt nog steeds vandaag de dag door mensen en gemeenschappen die de Regel en de gave van het charisma van de heilige Benedictus blijven volgen en ernaar leven.

Door Sint-Benedictus te vieren, hopen we ons innerlijke spirituele zelf te ontdekken en de vrede te ervaren die alleen van Christus komt. Mater Ecclesiae-klooster

Mater Ecclesiae-klooster